Εργοθεραπεία

Δυσκολίες σε αδρή και λεπτή κινητικότητα και δραστηριότητες καθημερινής ζωής.

Εργοθεραπεία είναι η χρήση της σκόπιμης δραστηριότητας σε άτομα που η λειτουργικότητα τους έχει περιορισθεί, είτε από σωματικό τραυματισμό (κινητικές διαταραχές) είτε από ψυχοκοινωνική δυσλειτουργία, αναπτυξιακές ή μαθησιακές δυσκολίες, με σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανεξαρτητοποίηση, την πρόληψη των δυσκολιών και την προαγωγή της υγείας.

Εργοθεραπεία - στήριξης plus

Αν το άτομο παρουσιάζει διαταραχές σε έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω τομείς τότε χρήζει παρέμβασης από εργοθεραπευτή. Οι τομείς αυτοί είναι:

  • στην λεπτή κιντικότητα: στους λεπτούς χειρισμούς των δακτύλων-χεριών, στις γραφοκινητικές δεξιότητες, την λαβή και τον έλεγχο του μολυβιού, τον έλεγχο του καρπού και του βραχίονα, την λαβή και χρήση του ψαλιδιού.
  • Στην αδρή κινητικότητα: την ικανότητα να πετάει/πιάνει την μπάλα, την ισορροπία τον κινητικό συντονισμό και την εφαρμογή εναλλασσόμενων κινητικών εντολών.
  • Στον οπτικοκινητικό συντονισμό (στόχος, λαβύρινθος).
  • Στην οπτικοχωρική αντίληψη (κατασκευή παζλ).
  • Στο γνωστικό και αντιληπτικό τομέα: την οπτική διάκριση (εύρεση ομοιοτήτων-διαφορών), τις χωροχρονικές σχέσεις και την οπτική μνήμη.
  • Στις δραστηριότητες καθημερινής ζωής: την αυτόνομη ένδυση-απόδυση , τη σίτιση, την αυτοεξυπηρέτηση, την κοινονικοποίηση-αυτονομία (σε διαφορετικά περιβάλλοντα, πραγρατοποιήση εξωτερικών προγραμμάτων πέρα από τον χώρο της συνεδρίας) και την διαχείρηση χρημάτων.
  • Στις κοινωνικές δεξιότητες: τις δεξιότητες συνεργασίας, την ανάπτυξη της αυτοαντίληψης και της αυτοεκτίμησης, την ικανότητα συγκέντρωσης και προσοχής και την ικανότητα ακολουθίας εντολών.

Ο εργοθεραπευτής μέσω της αξιολόγησης του ατόμου αναπτύσσει ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα παρέμβασης σύμφωνα με τις δυσκολίες του με στόχο το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Δίνοντας βάση σε όλες τις απαραίτητες, για την καθημερινή ζωή του ατόμου, δραστηριότητες, δουλεύει με άτομα όλων των ηλικιών που παρουσιάζουν διαταραχές στην εκτέλεση των δραστηριοτήτων αυτών και τα περιορίζουν κοινωνικά.

Πιο συγκεκριμένα, ο ειδικός έχει την ικανότητα και τις γνώσεις να αξιολογεί με ποικίλα μέσα (παρατήρηση, δοκιμασίες, σταθμισμένα και μη test κλπ) τις ικανότητες και τις δυσκολίες που παρουσιάζει το άτομο αλλά και να εντοπίζει τους παράγοντες που οδηγούν στις δυσκολίες αυτές. Έπειτα να θέτει στόχους, μακροπρόθεσμους και βραχυπρόθεσμους, και να σχεδιάζει την παρέμβαση του ατόμου αξιοποιώντας τα δεδομένα της αξιολόγησης.

Κατά την έναρξη αλλά και την διάρκεια του θεραπευτικού προγράμματος διαβαθμίζει και προσαρμόζει τις δραστηριότητες και τα μέσα που χρησιμοποιεί. Προωθεί πάντα την ενεργητική συμμετοχή του θεραπευμένου και την γενίκευση όσων κατακτά σε διάφορα περιβάλλοντα.

Για το καλύτερο αποτέλεσμα της εργοθεραπείας σε ένα άτομο είναι βασικό να τηρείται η σταθερή παρακολούθηση του θεραπευτικού προγράμματος αλλά και να υπάρχει συμμετοχή/συνεργασία του περιβάλλοντος του ατόμου.

top